Nasz Patron
Ks. Tadeusz Dłubacz urodził się 11 grudnia 1946 roku w Moszczenicy Niżnej, parafii Stary Sącz w rodzinie rolników – Janiny i Franciszka Dłubaczów. Był najstarszym spośród pięciorga rodzeństwa. Jako niemowlę został ochrzczony w farze sądeckiej, która znajduje się w pobliżu klasztoru Klarysek.
Po szkole podstawowej naukę kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym w Starym Sączu. W 1964 roku podjął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie.
Zmuszony jest je przerwać w związku z powołaniem do wojska i koniecznością odbycia w latach 1965-67 zasadniczej służby wojskowej. Jako żołnierz służył w Pułku Zmechanizowanym w Bartoszycach, a następnie w latach 1966-67 w Brygadzie Saperów w Szczecinie – Podjuchach, gdzie służył także kleryk Sławoj Leszek Głódź, późniejszy Biskup Polowy Wojska Polskiego.
30 maja 1971 roku z rąk Biskupa Jerzego Ablewicza przyjmuje święcenia kapłańskie. W diecezji Tarnowskiej, skąd pochodził, przepracował 20 lat: 4 lata (1971-1975) pracował jako wikariusz w parafii Uście Solne, następnie zaś jako wikariusz parafii św. Kazimierza w Nowym Sączu.
Od 1981 roku był wikariuszem w parafii Dębno i rektorem kaplicy w Sufczynie. Wolą biskupa tarnowskiego podjął zadania organizowania i tworzenia parafii
w Sufczynie, gdzie w latach 1982-88 pracował jako pierwszy jej proboszcz. Wybudował kościół parafialny, który zamieszczony jest w albumie „Najpiękniejsze kościoły polskie”. Utworzył i zorganizował cmentarz parafialny oraz wybudował plebanię wraz z salami katechetycznymi. W pracy cechowała Go wielka aktywność i zaangażowanie. W latach przemian demokratycznych w kraju wspierał duchowo społeczność parafialną.
W roku 1988 został skierowany do Dębicy, gdzie jako proboszcz parafii Matki Boskiej Anielskiej i dziekan pracował do 1991 roku. Z pomocą parafian wybudował kościół. Wraz z wikariuszami opieką duszpasterską objął też pracowników „Stomilu” w Dębicy oraz chorych w dwóch miejscowych szpitalach. W tym czasie przez siedem lat był również wizytatorem katechetycznym Diecezji Tarnowskiej. Od 1978 roku Ksiądz Dłubacz aktywnie angażował się w działalność opozycyjnej „Solidarności” – Wiejskiej i Robotniczej. Uczestniczył w Zjazdach „Solidarności” Regionu Małopolska. 1 czerwca 1991 roku podjął pracę w duszpasterstwie wojskowym – Biskup Polowy Sławoj Leszek Głódź mianował Go kapelanem w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego i proboszczem Katedry Polowej w Warszawie. 1 listopada 1991 roku objął również urząd Dziekana Warszawskiego Okręgu Wojskowego, a 15 sierpnia 1995 roku – po reorganizacji struktur wojskowych – urząd Dziekana Garnizonu Warszawa i Instytucji Centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej.
Dekretem z 14 września 1995 roku Biskup Polowy powierza Mu „ad interim” urząd kapelana przy Urzędzie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
W 1993 roku brał udział w pracach zespołu opracowującego nowy Ceremoniał Wojskowy. Był członkiem Kolegium Konsulatorów Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Pełnił też obowiązki referenta ds. inwestycji i budownictwa oraz przewodniczył Radzie Ekonomicznej WP.
Był zaangażowany w pracę charytatywną – od 1997 roku dyrektor CARITAS Ordynariatu Polowego WP. Wielki społecznik, oddany duszpasterstwu wojskowemu i ogólnemu. Wśród żołnierzy i pracowników cywilnych Garnizonu Warszawa zaskarbił sobie szacunek i sympatię, przejawiał dużą troskę o dobro żołnierza i wojska. Jego praca to ofiarna działalność publiczna, przejawiająca się przede wszystkim w niesieniu pomocy potrzebującym. Wśród tych rozległych zadań, ks. Tadeusz pełnił także funkcję dyrektora Caritas Ordynariatu Polowego WP. Tę jedyną instytucję charytatywną na świecie, działającą w strukturach wojska, tworzył od podstaw. Zawsze był pierwszy tam, gdzie była ludzka potrzeba. Osobiście organizował, a potem konwojował transporty
z pomocą humanitarną dla ludności w rejony walk na Bałkanach, powodzianom w Południowej Polsce w 1997 roku i na Zakarpaciu na Ukrainie. Dostarczał dary najbardziej potrzebującym na Litwie i Białorusi. Pochodził ze środowiska wiejskiego, dlatego bardzo dobrze znał potrzeby dzieci i młodzieży z rodzin najuboższych. To dla nich organizował wypoczynek w tutejszej gminie. Obóz w Łomnej był Jego serdecznym dziełem. Dzieci zawdzięczają Mu wspaniałe wakacje, pamiętają, jak wymyślał dla nich coraz to nowe zawody i zabawy. Cieszył się ich radością. Miłość do rodzinnej Ziemi Sądeckiej przeniósł na miłość do Ojczyzny i Narodu. Dostrzegając potrzebę wychowania w duchu najlepszych tradycji, ks. Tadeusz był inicjatorem wydawnictw muzycznych Caritas o tematyce patriotyczno-religijnej.
W roku 1992 został przez Stolicę Apostolską uhonorowany papieskim wyróżnieniem „Cappellano di Sua Sanhita” – Kapelan Jego Świątobliwość i Ojca Swiętego. 14 lipca 1993 roku decyzją J.E. Księdza Biskupa Polowego Sławoja Leszka Głódzia inkardynowany do Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego.
Myślą przewodnią pracy kapelańskiej Księdza Pułkownika Dłubacza była służba Bogu, Ojczyźnie i szczególnie młodemu człowiekowi, który potrzebuje pomocy duchowej. W pracy wyróżniał się zapałem i wielką energią działania. Podejmował wciąż nowe inicjatywy i działania. Zawsze kompetentny i odpowiedzialny w realizacji powierzanych Mu zadań. W 1992 roku odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w 1999 roku – Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności Kraju”. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej postanowieniem z dnia 6 lipca 1999 roku- w uznaniu wybitnych zasług w działalności społecznej i charytatywnej- pośmiertnie odznaczył Księdza Prałata Pułkownika Tadeusza Dłubacza Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł nagle 4 lipca 1999 roku, przeżywszy 53 lata. Spoczywa na cmentarzu w Starym Sączu.
„…Budował miłość w sercach ludzkich, a czego się dotknął wyrastało dzieło…” – powiedział podczas uroczystości pogrzebowych Biskup Polowy Wojska Polskiego Sławoj Leszek Głódź o księdzu Prałacie Pułkowniku Tadeuszu Dłubaczu.